mrt 242012
 

Als bewoner van Bottendaal heb ik een parkeervergunning voor bewoners nodig en twee vergunningen voor bezoekers. Bezoekers kunnen met zo’n vergunning parkeerkaartjes tegen een flink gereduceerd tarief kopen.

De kosten voor de bewonersvergunning worden twee keer per jaar van mijn bankrekening afgeschreven. Dan krijg ik een nieuwe vergunning en moet die zichtbaar achter de voorruit van mijn auto plaatsen. Daar hangen al snelwegvignetten voor Oostenrijk, Slowakije en Zwitserland en een Duits label met de fijnstof-klasse. Binnenkort zullen er meer bij komen. Of men als bestuurder nog naar buiten kan kijken is niet zo belangrijk. In elk geval mag ik met zo’n vergunning in mijn straat parkeren zonder per keer te betalen.

Een keer per jaar komen twee aparte enveloppen met de bezoekersvergunningen. Het bedrag daarvoor wordt niet van mijn bankrekening afgeschreven. Ik moet twee aparte overschrijvingen regelen. Ik had wel eens formulieren ingevuld voor automatisch afschrijven en geprobeerd om die in de broevenbus van het gemeentehuis te stoppen toen ik daar toch was. Er was geen brievenbus te vinden. Ik heb de machtigingen toen bij de balie van het Open Huis afgegeven. De baliemedewerkster was verbaasd dat iemand met papieren post voor de gemeente kwam maar beloofde, de aanvragen in de interne post te stoppen. Ze zijn nooit verwerkt.

Waarom ik ze niet gewoon per post opgestuurd had? Ten eerste om porto te sparen, ten tweede omdat het me niet lukte, er achter te komen wat tegenwoordig het briefporto is. De naam van de posterijen verandert regelmatig. Op welke webpagina moet men tegenwoordig ook weer kijken? Ik dacht dat niets meer voor de hand ligt als een brief zelf te bezorgen. Maar dat werkt niet meer.

Als ik nu bezoek krijg, moet deze tegelijkertijd bij mij de bezoekersvergunning ophalen en een kaartje tegen gereduceerd tarief trekken om beide achter de voorruit te leggen. Als een bezoeker daar te lang over doet, bijvoorbeeld door na een lange rit even naar de wc te gaan, krijgt hij al moeilijkheden met de parkeertoezicht. Een kwartier praten wil nog eens een boete voorkomen.

Het trekken van een parkeerkaartje voor bezoekers is onwaarschijnlijk moeilijk en complex. Ik moet het hier en detail opschrijven en vraag de lezer om het nauwkeurig te lezen.

Het begint ermee dat grote mensen door de parallax de plaatjes niet kunnen zien die duidelijk moeten maken dat men allereerst het zwarte scherm moet aanraken. Het punt is niet dat deze plaatjes moeilijk te begrijpen zijn (dat zijn ze), maar dat ze onder een soort afdakje plakken en aan het zicht onttrokken zijn. Pas als men daar achter is, verschijnt op het scherm een uitnodigende groene START-knop. Als men deze drukt, krijgt men geen kans meer om het bezoekerstarief te kiezen. Dan is het te laat. Men moet weten of bedenken dat men in het begin niet START drukt, maar een andere, onopvallende knop helemaal rechtsonder.

Dan krijgt men de keuze tussen twee mogelijkheden: of gewoon doorgaan zo alsof men START had gedrukt of doorgaan met het bezoekerstarief. Dat had ook met één druk minder gekund, als de bezoekersknop op het eerste scherm stond, maar iedereen wordt gedwongen tot deze omweg.

Misschien is dit bewust, want men moet sowieso eerst het aanraken oefenen. Zonder oefenen lukt het namelijk om twee redenen niet.

Ten eerste vanwege de parallax. Er is een dikke ruit op een flinke afstand voor het scherm, dus de knoppen op het scherm echt aanraken gaat niet. Als pupil, de plek op het glas, die men aanraakt en de knop op één rechte lijn liggen, raakt men verkeerd. Eigenlijk zit men er altijd of boven of onder en moet weer terug om het nog eens te proberen. Fouten kunnen veel geld kosten.

Ten tweede duurt het even tot een aanraking effect heeft. Als men te ongeduldig is en het nog een keer probeert, blijkt men twee keer gedrukt te hebben. Maar te kort drukken mag men ook weer niet. De meeste mensen drukken lang en hard en wachten dan een poosje om goed te kijken of het effect het gewenste was.

Nu moet men het kenteken van zijn auto intypen. Dat moet namelijk op het parkeerkaartje geprint worden. Als men eerder weg moet, kan men het kaartje dat voor de resterende tijd al betaald is, niet langer aan iemand anders doorgeven. Het wordt waardeloos. De ander moet die tijd nog eens betalen.

De meeste mensen kennen het kenteken niet uit hun hoofd. Dus of terug naar de auto, kenteken onthouden en weer opnieuw beginnen of kentekenbewijs raadplegen en hopen dat dit op tijd lukt zonder dat de automaat op zwart schakelt.

Ik heb nog niemand gezien, die erin geslaagd is om zijn kenteken in een keer goed in te voeren. Daarvoor zijn de aanraakvelden met letters en cijfers veel te klein en te dicht bij elkaar, gezien het parallaxprobleem. Het lukt doorgaans pas bij de derde of vierde poging.

Vervolgens moet men kleine knoppen kiezen hoe veel men wil betalen. De automaat geeft dan keurig aan, hoe lang men voor dit bedrag mag parkeren. Ook hierbij maakt men snel fouten omdat deze knoppen klein zijn.

Als men tevreden is, kan men met een knop aangeven dat men zo’n kaartje voor deze tijd en dit kenteken nu wil hebben. De meeste mensen stoppen dan hun chipknip of bankpasje in de juiste gleuf. Dat is ook niet onlogisch. Maar het apparaat bekijkt dit pasje dan een poosje en vraagt je vervolgens, het er weer uit te halen, want het mag nu nog niet. Je moet eerst kiezen of je met een chipknip of bankpasje wilt betalen. Het apparaat kan dat kennelijk zelf niet uitmaken. Dus pasje eruit, kiezen, wachten tot men gevraagd wordt om het pasje er weer in te stoppen, en dan verwacht je natuurlijk dat het apparaat je toestaat om het pasje er weer uit te nemen. Echter, dat moet men zelf beslissen. Pas als men heel lang wacht, verzoekt het apparaat je om je pasje op te verwijderen.

Na verloop van tijd verschijnt dan het parkeerkaartje in een vak met een klep, ergens op de hoogte van je knie. Vaak wurmt zich het kaartje vanzelf onder de klep door en vliegt met de wind weg voor je het kunt pakken. Ik heb een ervaren buurmal al eens vol verwachting voor de klep zien knielen.

Afhankelijk van de afstand tussen huis, auto en parkeerautomaat en van de zenuwen van alle betrokkenen duurt het hele proces tussen de zeven minuten en een kwartier, soms langer. Die tijd ben je kwijt. Als je bezoeker een schilder of timmerman is, betaal je dat als zijn werktijd.

Soms doen de automaten het niet. Vandaag waren beide automaten in de omgeving niet aan de praat te krijgen. Het leek op een stroomuitval of een algehele storing. Dan moet men een een ingewikkeld telefoonnummer uit zijn hoofd leren, tenzij men zijn mobieltje bij de hand heeft. Dus nummer onthouden, naar huis, nummer bellen. Dan krijg je een meneer aan de lijn die het nummer van de automaat wil weten. Weer terug naar buiten, in de hoop dat de meneer geduldig wacht. Vervolgens wil hij het kenteken van de auto van je bezoeker weten. Ja had dus of een mobieltje moeten meenemen of een kladblok alvorens voor je bezoeker een kaartje te gaan trekken. Zonder gaat het bij een storing niet.

Als je bezoek vertrekt, moet iedereen er aan denken dat de bezoekersvergunning weer in je huis terecht komt.

 

Het is mensonterend. De manier waarop de automaten geprogrammeerd zijn is zo erbarmelijk slecht dat elke eerstejaars informaticastudent zich daar diep voor zou schamen. Ook de fysieke vormgeving deugt niet. En de man aan de klachtentelefoon wil je naar eigen zeggen “alleen helpen”, maar kan niets anders doen dan je nog een paar keer naar buiten te sturen om nummers te noteren. Ook hij is alleen maar een radertje in een vernederend systeem. Een voor de hand liggende reactie zou zijn: “Ik stuur iemand langs. Legt u maar een briefje met uw huisnummer achter de voorruit, dan komt het goed.” Maar daar komt niemand op. En wat de denken van een gemeente die zich verrijkt door betaalde kaartjes ongeldig te maken?

Honderden mensen houden zich in mijn wijk hier dagelijks geduldig mee bezig. Niemand komt in opstand. Niemand blaast deze automaten op of plakt kauwgum in elke gleuf. Iedereen moppert wat, maar glimlacht daarbij verlegen. Er lijkt een groot consensus te zijn dat we dit normaal moeten vinden. Dit is nu eens wat de automatisering vergt, en we willen niet achterlijk zijn. Het zijn tenslotte al het derde soort automaten in een paar jaar. Vooruitgang!

 

Rond 1980 was is een paar keer in Polen in het kader van een internationale uitwisseling van wetenschappers. Mijn academische Poolse partners stonden, terwijl ze buitenlands bezoek hadden, iedere dag vier uur in de rij om levensmiddelen te kopen. Die levensmiddelen waren er. Echte schaarste was niet het probleem. Maar de distributie was zo georganiseerd dat iedereen uren in de rij moest staan. Mijn Poolse vrienden wisten zeker, dat dit een bewuste keuze van het bewind was: wie naast zijn werk vier uur per dag in een rij staat, komt niet op domme ideeën en heeft geen tijd en energie om bijvoorbeeld ondergrondse literatuur te drukken of te lezen.

Hier in Nijmegen doen ze het subtieler, met ingewikkelde automaten en bespottelijke regels. Maar het effect is hetzelfde.

Het nieuwe Duitse staadshoofd zei gisteren in zijn eerste toespraak dat we niet bang moeten zijn. Dat we met moed moeten werken aan een betere maatschappij. Angst verlamt. Gelukkig hebben we hier in Nederland geen angst. We zijn alleen lethargisch en mak. Je kunt beter alles goed vinden, anders zou je zelf ergens moeten beginnen in opstand te komen.

 

 

Hanno Wupper

  One Response to “Moderne tijdsbesteding”

  1. Er is vooruitgang.

    Op de automaat plakt nu een stikker: men hoeft geen kenteken meer in te voeren. “Toets willekeurig cijfer.”

    Als de Gemeente Nijmegen zou vinden dat het intoetsen van het kenteken niet meer nodig is, zou ze natuurlijk de software aanpassen. Ik kan me niet voorstellen dat dat niet binnen 10 min. mogelijk is. En als het op korte termijn te ingewikkeld is, zou de Gemeente op z’n minst de mededeling op het welkomstscherm kunnen zetten i.p.v. stikkers te plakken. De enige verklaring is dus dat het illegale stikkers van een anarchistische actiegroep zijn. Daar pleit ook de klungelige opmaak voor.

 Leave a Reply

(required)

(required)

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>